“Ve sakın kendini sevgilerinin atılımlarından da koru! Yalnız insan, karşısına çıkana elini pek çabuk uzatır.”

Nietzsche burada yalnızlık yolunu seçen kişinin, yani yaratıcı ve kendini aşmaya çalışan insanın, karşılaştığı kişilere hemen güvenme ve bağlanma eğilimine karşı uyarıda bulunur. Yalnızlık insanı savunmasız kılar; bu nedenle yalnız kişi, bir sıcaklık ve yakınlık arayışıyla karşısındakine gereğinden hızlı elini uzatır.

Bu öğüt, soğukluk ya da insan sevgisinden yoksunluk anlamına gelmez. Aksine, Nietzsche'nin asıl kaygısı, yalnız insanın kendi yolunu ve görevini koruyamayacak şekilde başkalarına bağımlı hale gelmesidir. Yaratıcı insanın yolu zorlu ve tek başına yürünen bir yoldur; bu yolda aceleyle kurulan bağlar, kişiyi kendi hedefinden uzaklaştırabilir.

Sözün bağlamı, "Yaratıcının Yolu" bölümüdür ve burada Nietzsche, kendi değerlerini yaratmak isteyen insana seslenir. Sevgi bile bir tür ayartma ve savrulma nedeni olabilir. Bu nedenle yalnız kişi, sevginin atılımlarına karşı da dikkatli olmalı, kendini koruyabilmelidir.