“Zayıflar ve bozuk yaratılmışlar yok olmalıdır: insan sevgimizin ilk ilkesi. Ve onlara bunun için yardım da edilmelidir.”

Nietzsche bu sözünde, sevgi ve merhamet kavramlarını alışılmışın tam tersi bir anlamda kullanır. Ona göre gerçek insan sevgisi, zayıf olanı ne pahasına olursa olsun korumak değil, yaşamın güçlenmesine, yükselmesine ve sağlıklı olanın serpilmesine hizmet etmektir. Bu yaklaşım, onun güç istenci ve yaşamın evetlenmesi düşüncesiyle doğrudan bağlantılıdır. Zayıflığın yapay biçimde ayakta tutulması, ona göre yaşamın doğal seyrini bozar ve çürümeyi besler.

Sözün ikinci cümlesi özellikle sarsıcıdır: Nietzsche sadece zayıfların yok olmasını doğal bir süreç olarak görmekle kalmaz, onlara bu yolda yardım edilmesi gerektiğini de söyler. Bu, merhametin reddi anlamına gelir; çünkü ona göre modern ve Hristiyan ahlakının yücelttiği acıma duygusu, yaşamın güçlü biçimlerini değil, soluşu ve düşüşü korur.

Bu fikir bugün okura, insan sevgisinin ne anlama geldiği konusunda sert bir sorgulama sunar. Nietzsche'nin dili bilinçli olarak kışkırtıcıdır; amacı merhameti yücelten ahlak anlayışını temelden sarsmaktır. Onun düşüncesinde sevgi, koruyucu bir kucak değil, yaşamın güçlü ve yaratıcı olan yönünü yücelten bir ilkedir.

Bu söz, Nietzsche'nin 1888'de yazdığı ve ölümünden sonra 1895'te yayımlanan "Der Antichrist" (Deccal) adlı eserinin ikinci bölümünden alınmıştır. Eser, Hristiyan ahlakına ve modern değerlere yönelik en sert eleştirilerinden biridir. Nietzsche burada iyiyi ve kötüyü yeniden değerlendirmeye, merhamet ahlakını çürütmeye çalışır.