“Yüreğiniz var mı, ey kardeşlerim? Cesur musunuz? Tanıklar önünde gösterilen cesaret değil, artık hiçbir tanrının bile bakmadığı münzevi ve kartal cesareti?”

Nietzsche burada iki tür cesareti karşı karşıya getirir. Birincisi, başkaları tarafından görülen, alkışlanan, toplumun onayına ihtiyaç duyan cesarettir. Bu tür bir cesaret aslında dışa dönüktür ve bir seyirci kitlesiyle anlam kazanır. İkincisi ise "münzevi ve kartal cesareti"dir: Kimsenin görmediği, ödüllendirmediği, hatta tanrısal bir bakışın bile şahit olmadığı içsel bir cesarettir.

Nietzsche'nin kartal imgesi, yükseklerde yalnız uçan, kendi gücüne dayanan, sürüden bağımsız bir varlığı simgeler. Münzevi ise toplumdan uzaklaşmış ancak kendi iç dünyasıyla yüzleşme gücünü bulan kişidir. Bu cesaret, dış onaydan tamamen bağımsız olduğu için en saf ve en zorlu cesaret biçimidir. Bireyin kendi değerlerini yaratması, toplumsal beklentilere karşı durabilmesi ve hakikati kimse bakmasa da savunabilmesi anlamına gelir.

Bu düşünce, Nietzsche'nin "özgür ruh" ve "üst insan" kavramlarıyla yakından ilişkilidir. Gerçek büyüklük, seyirci önünde değil, yalnızlıkta sınanır. İnsan ancak dışarıdan hiçbir ödül ya da takdir beklemeden kendi yolunda yürüyebildiğinde gerçek anlamda özgür ve cesur olabilir. Bu yüzden Nietzsche, kardeşlerine hitap ederek onları bu yalnız ve soylu cesarete davet eder.

Bu söz, "Böyle Buyurdu Zerdüşt"ün dördüncü bölümündeki "Yüksek İnsan Üzerine" başlıklı bölümden alınmıştır. Eserde Zerdüşt karakteri, kendisini ziyarete gelen "yüksek insanlara" seslenerek onların gerçek cesaret anlayışını sorgular.