“Eylem insanları, tıpkı taşın yuvarlandığı gibi, mekaniğin aptallığına göre yuvarlanır.”

Nietzsche bu aforizmada sürekli hareket halinde olan, durmadan iş yapan insanları eleştirir. Taşın yuvarlanması, dış kuvvetlerin ve yerçekiminin etkisiyle gerçekleşen düşüncesiz bir harekettir. Benzer şekilde, salt eylem peşinde koşan insan da çoğu zaman neden ve nereye gittiğini sorgulamadan, alışkanlıkların, toplumsal beklentilerin ya da içgüdülerin itmesiyle hareket eder. "Mekaniğin aptallığı" ifadesi bu hareketin bilinçten ve amaçtan yoksunluğunu vurgular.

Nietzsche'nin felsefesinde eylem tek başına bir değer değildir. Önemli olan, eylemin arkasındaki düşünce, irade ve amaçtır. Sürekli meşguliyet, insanın kendisiyle yüzleşmekten kaçışının bir biçimi olabilir. Bu söz, günümüzün "üretkenlik" ve "meşguliyet" kültürüne de keskin bir eleştiri olarak okunabilir: İnsanlar çoğu zaman neden çalıştıklarını, neyi başarmak istediklerini düşünmeden bir taş gibi yuvarlanıp dururlar. Nietzsche, bu tür bir hareketliliğin özgürlük değil, mekanik bir zorunluluk olduğunu ima eder.

Bu söz, Nietzsche'nin "İnsanca, Pek İnsanca" adlı eserinin birinci cildinin 283. aforizmasından alınmıştır.