“Derin düşünen insanlar, başkalarıyla ilişkilerinde kendilerini komedyen gibi hissederler; çünkü anlaşılmak için önce hep bir yüzeysellik numarası yapmak zorunda kalırlar.”

Nietzsche bu sözünde, düşünce derinliğine sahip insanların toplumsal ilişkilerde yaşadığı yabancılaşmayı anlatır. Derin düşünen kişi, iç dünyasının karmaşıklığını ve incelikli kavrayışını gündelik iletişimde karşısındakine aktaramaz. Anlaşılmak için düşüncelerini basitleştirmek, incelikleri budamak ve sıradan bir dil kullanmak zorunda kalır. Bu da ona, kendisine ait olmayan bir rolü oynuyormuş, bir maske takıyormuş hissi verir.

'Komedyen' benzetmesi, bu durumun ironisini vurgular: Kişi ne kadar derin ve samimi düşünürse, toplumsal sahnede o kadar sahte bir performans sergilemek zorunda kalır. Burada söz konusu olan bilinçli bir aldatma değil, iletişimin doğasından gelen bir zorunluluktur. Nietzsche buna 'yüzeyselliği heucheln' (ikiyüzlüce yapmacık bir yüzeysellik sergilemek) der; yani derin insan, sığ görünmeyi becermek zorundadır.

Söz, günümüzde de entelektüel yalnızlık çeken, düşüncelerini kitle iletişim araçlarının sığ kalıpları içinde ifade etmekte zorlanan insanlar için geçerliliğini koruyan bir gözlemdir. Toplumsal hayatın yüzeysel ritmi, derinliği olan kişiyi ister istemez bir performans alanına iter.

Bu söz, Nietzsche'nin 'İnsanca, Pek İnsanca' eserinin ikinci cildinde, birinci bölüm olan 'Karışık Kanılar ve Özdeyişler' (Vermischte Meinungen und Sprüche) kısmının 232. aforizmasıdır. Bu cilt, 1879-1880 yıllarında, yazarın sağlık sorunları nedeniyle Basel Üniversitesi'ndeki görevinden ayrılıp gezgin bir hayat sürmeye başladığı dönemde ortaya çıkmıştır. Eser, toplumsal gözlemler, psikolojik çözümlemeler ve ahlaki sorgulamalar içeren kısa aforizmalardan oluşur.