“Onu bir sevgi tanrısı olarak öven, sevginin kendisini yeterince yüksek düşünmüyor demektir.”

Nietzsche bu sözüyle, sevgiyi tanrısal bir sıfatın arkasına yerleştiren anlayışı sorguluyor. Ona göre bir tanrıyı "sevgi tanrısı" olarak yüceltmek, sevgiyi sanki başka bir varlığın niteliği gibi sunarak dolaylı yoldan küçültmektir. Sevgi, insani ve dünyevi gerçekliği içinde kendisi başlı başına bir değerdir; onu bir tanrıya atfederek yüceltmek, aslında sevginin kendi ayakları üzerinde durmasına izin vermemek anlamına gelir.

Bu yaklaşım, Nietzsche'nin dini ve ahlaki kavramları insan yaşamının içinden yeniden değerlendirme çabasının bir parçasıdır. Sevgiyi göksel bir varlığın özelliği olarak görmek yerine, onu insanın kendi yaratıcı gücü, ilişkileri ve yaşamı evetleyişi içinde anlamak gerekir. Sözün bugünkü okura söylediği şey, büyük ideallerin ve duyguların, onları aşkın bir kaynağa bağlamakla daha değerli hale gelmediğidir. Sevgi, kendi başına yeterince derin ve güçlüdür.

Söz, "Also sprach Zarathustra"nın dördüncü bölümünde yer alan "Außer Dienst" (Hizmet Dışı) başlıklı pasajdandır. Bu bölümde Zerdüşt, "son papa" olarak nitelenen bir karakterle karşılaşır ve onunla tanrının ölümü, inanç ve değerler üzerine konuşur. Söz, sevgi anlayışının dinî çerçeveden çıkarılıp dünyevi bir güç olarak yeniden değerlendirilmesi tartışmasında geçer.