“Ev yanarken öğle yemeğini bile unutursun. — Evet: ama onu sonradan küllerin üzerinde telafi edersin.”

Nietzsche bu sözde, kriz ya da tehlike anında insanın temel ihtiyaçlarını bile ikinci plana attığını, ancak tehlike geçtikten sonra bu ihtiyaçların yeniden kendini gösterdiğini söyler. Ev yanarken öğle yemeğini unutmak, olağanüstü bir durumda insanın dikkatinin tamamen acil olana yönelmesini anlatır. Ancak sonrasında, küllerin üzerinde bile olsa, yemek yeme ihtiyacı geri döner.

Bu gözlem, Nietzsche'nin insan doğasına dair ironik ve gerçekçi yaklaşımını yansıtır. Büyük olaylar ve felaketler karşısında insan kendini aşabilir, sıradan kaygıları unutabilir; fakat bedensel ve gündelik gerçeklik her zaman varlığını sürdürür. Söz aynı zamanda yaşamın sürekliliğine de işaret eder: Her yıkımın ardından hayat, en basit ve en temel ihtiyaçlarla yeniden başlar. Bugün de bu ifade, kriz anlarındaki kahramanlık ya da fedakârlığın, ardından gelen sıradanlıkla birlikte var olduğunu zarif bir mizahla hatırlatır.

Bu söz, Nietzsche'nin 'Jenseits von Gut und Böse' (İyinin ve Kötünün Ötesinde) adlı 1886 tarihli eserinin dördüncü bölümü olan 'Sprüche und Zwischenspiele' (Özdeyişler ve Ara Oyunlar) kısmındaki 83. aforizmadır. Bu bölüm, filozofun kısa, çarpıcı ve çoğu zaman ironik gözlemlerini bir araya getirir. Aforizma, insan davranışındaki içgüdüsel ve bedensel yönü vurgulayarak eserin genel sorgulayıcı üslubuyla uyum gösterir.