“"Hiçbir şey doğru değil, her şey mübah" dedim kendi kendime.”

Bu söz, Nietzsche'de gölge karakterinin ağzından aktarılır ve bilgiye, doğruluğa ve kesinliğe duyulan güvenin çöküşünü ifade eder. 'Hiçbir şey doğru değil' ifadesi, bir hakikatin mutlak ve evrensel biçimde temellendirilemeyeceğini söylerken, 'her şey mübah' ifadesi de, bu temelsizliğin bir sonucu olarak sınırların kalktığını dile getirir. Bu, basitçe ahlaksızlığa davet değil, insanın kendi değerlerini yaratmak zorunda kaldığı bir varoluşsal durumun tespitidir.

Zerdüşt'ün gölgesi, her şeyi bildiğini sanan, her inancı parçalayıp hiçbir yere varamayan, özgürlükten yorgun düşmüş bir figürdür. Bu bağlamda söz, aynı zamanda modern insanın hakikatin çöküşüyle yaşadığı yön kaybını da sergiler. Nietzsche için bu koşulda asıl mesele, mübah olan her şey arasında kendi yolunu yaratabilen, kendi yasasını koyabilen insanın imkânıdır.

Söz, 'Böyle Buyurdu Zerdüşt'ün dördüncü bölümünde yer alan 'Gölge' başlıklı kısımdan alınmıştır. Bu bölümde Zerdüşt, kendi gölgesiyle karşılaşır ve gölge, ona 'özgür ruh'un uğradığı hayal kırıklıklarını, inançsızlığın ve sınırsız şüphenin getirdiği tükenişi anlatır. Söz, gölgenin bu iç konuşmasının bir parçası olarak geçer.