“Hiçbir şeyi başkalarıyla, sır saklama mührünü – ve onun altında olanı – paylaştığımız kadar seve seve paylaşmayız.”

Nietzsche bu özdeyişinde, insanın sır saklama davranışındaki çelişkili yapıyı ironik bir dille ortaya koyar. Görünüşte sır, saklanması gereken ve kimseyle paylaşılmaması gereken bir şeydir; ancak Nietzsche'ye göre insanlar, sır sakladıklarını belli etmekten ve bu "sır saklama mührünü" başkalarına duyurmaktan özel bir haz duyarlar. Yani asıl paylaşılan şey çoğu zaman sırrın kendisi değil, hatta hiçbir sırrın bulunmadığı boş bir mühür bile olabilir.

Bu ifade, insan psikolojisinin derin bir gözlemine dayanır: Gizlilik, kişiye bir ayrıcalık ve güç duygusu verir. Başkalarına "bir sırrım var" demek, onlarda merak uyandırır ve anlatana kısa süreli bir üstünlük sağlar. Böylece sır, saklanan bir içerik olmaktan çıkıp sosyal bir gösteriye dönüşür. "Siegel der Verschwiegenheit" yani "sır tutma mührü", burada sembolik bir imgedir; mührün kendisi, altındaki içerikten daha çekici ve paylaşılmaya değer hale gelir.

Nietzsche'nin genel düşünce tarzına uygun olarak bu söz, insan davranışlarının altında yatan güdüleri açığa çıkarma amacı taşır. Bugünün okuru için de tanıdık bir durumu dile getirir: İnsanların "kimseye söyleme ama" diyerek başladığı konuşmalar, aslında sırrın yayılmasını sağlayan en etkili araçlardan biridir.