“Hıristiyanlık Eros'a zehir içirdi – Eros bundan ölmedi gerçi, ama yozlaşarak erdeme aykırı bir şeye, bir günaha dönüştü.”

Nietzsche bu sözde Hıristiyanlığın cinselliğe ve bedensel aşka yönelik tutumunu eleştirir. Yunan düşüncesindeki Eros, yalnızca cinsel arzu değil, güzelliğe ve yüce olana yönelten yaratıcı bir yaşam gücüdür. Nietzsche'ye göre Hıristiyanlık bu gücü doğrudan yok etmemiş, ama onu "zehirleyerek" sağlıklı ve soylu karakterini bozmuştur. Bastırılan, yasaklanan ve günah sayılan cinsellik, böylece yaşamı yücelten bir kuvvet olmaktan çıkıp insanı suçluluk ve gizli kapaklı bir sapkınlık alanına hapsetmiştir.

"Zehir içirdi" ifadesi önemlidir: Nietzsche burada cinselliğin tümüyle öldürülmediğini, ama onun değerinin tersine çevrildiğini anlatır. Beden ve arzu, Hıristiyan ahlakında ruha ve öte dünyaya karşıt bir ayartı kaynağı olarak kodlanır. Bu da insanın kendi doğasıyla çatışmasına, içgüdülerinden utanmasına ve yaşam enerjisini bastırmasına yol açar. Oysa Nietzsche'ye göre güçlü ve dolu bir yaşam, bu içgüdüleri yok saymayı değil, onları yönlendirip yüceltmeyi bilir.

Söz, Nietzsche'nin genel din eleştirisinin bir parçasıdır. Ona göre Hıristiyanlık, insanın bu dünyadaki varoluşunu değersizleştiren, bedeni ve içgüdüleri aşağılayan bir yaşam düşmanlığı taşır. Eros'un "günaha" dönüşmesi, bu yaşam düşmanlığının en çarpıcı örneklerinden biridir. Günümüzde okura, cinselliği ve bedeni suçlulukla değil, yaşamın doğal ve değerli bir parçası olarak görmeyi öneren güçlü bir perspektif sunar.

Nietzsche'nin 1886'da yayımlanan "İyinin ve Kötünün Ötesinde" adlı eserinin 168. bölümünde yer alır. Bu bölümde Nietzsche, Hıristiyanlığın tutkuları nasıl değerlendirdiğini ve onları kötüleyerek insanın içgüdüsel gücünü nasıl zayıflattığını tartışır. "Eros'a zehir içirmek" imgesiyle, dinin cinselliği ve bedensel aşkı bastırma biçimini hedef alır; bu eleştiri, onun genel olarak çileci ideallere ve öte dünya merkezli ahlaka karşı yürüttüğü felsefi tartışmanın içinde konumlanır.