“Hor görmeniz, ey yüksek insanlar, bana umut veriyor. Zira büyük hor görenler, büyük saygı duyanlardır.”

Nietzsche bu sözünde, hor görme ile saygı arasındaki paradoksal ilişkiyi vurgular. Yüksek insanların, yani Nietzsche'nin değer yaratıcı insanlar olarak gördüğü bireylerin duydukları hor görme, yüzeysel bir küçümseme değildir. Aksine, bu tür bir hor görme ancak çok yüksek değer standartlarına sahip olan kişilerde ortaya çıkabilir. Çünkü bir şeyi gerçekten değersiz bulabilmek için, insanın önce neyin değerli olduğuna dair güçlü ve yüce bir tasavvurunun olması gerekir.

Nietzsche bu nedenle hor görmeyi umut verici bulur: Yüksek insanların mevcut değerleri, yaygın inançları ya da sıradan yaşam biçimlerini hor görmesi, onların daha yüksek bir şeyi özlediklerinin ve buna layık olduklarına inandıklarının göstergesidir. Hor görme, burada edilgen bir yargı değil, yeni değerler yaratma yolunda etkin bir tutumdur. Büyük hor görenlerin aynı zamanda büyük saygı duyanlar olması, bu iki duygunun aynı kaynaktan, yani güçlü bir değer duygusundan doğduğunu ifade eder.

Bu düşünce, Nietzsche'nin 'yeniden değerlendirme' (Umwertung aller Werte) fikriyle yakından ilişkilidir. Mevcut değerlere duyulan derin hoşnutsuzluk, onun için bir çöküş belirtisi değil, yeni ve daha yüksek değerlerin yaratılmasının önkoşuludur. Bugünün okuruna, eleştirel ve reddedici tutumların her zaman nihilizm anlamına gelmediğini, bazen güçlü bir ideale bağlılığın dışavurumu olabileceğini gösterir.