“Hristiyanlığa karşı bu sonsuz suçlamayı, duvar olan her yerde, bütün duvarlara yazmak istiyorum; körleri bile gören yapacak harflerim var... Hristiyanlığa tek büyük lanet, tek büyük en içsel yozlaşma, hiçbir aracın yeterince zehirli, gizli, yeraltına ait, küçük olmadığı tek büyük intikam içgüdüsü diyorum; ona insanlığın tek ölümsüz utanç lekesi diyorum.”

Nietzsche burada Hristiyanlığı insanlığın en derin yozlaşması ve intikam duygusunun en kapsamlı örgütlenmesi olarak tanımlar. Ona göre Hristiyan ahlakı, güçsüzlerin güçlülere karşı duyduğu kini, "iyi" ve "kötü" kavramlarını tersine çevirerek meşrulaştırmıştır. Bu tersine çevirme, yaşamın doğal hiyerarşisini bozmuş ve insanın güç istencini zehirlemiştir.

Sözdeki "körleri bile gören yapacak harflerim var" ifadesi, Nietzsche'nin kendi yazısını bir tür vahiy ya da uyarı olarak gördüğünü gösterir. Amacı, Hristiyanlığın ahlakını doğal ve tartışılmaz kabul eden okurun gözünü açmaktır. Bu yüzden üslup bilinçli olarak mutlak ve sarsıcıdır; yumuşatılmış bir eleştiri değil, toptan bir suçlama söz konusudur.

Nietzsche'nin Hristiyanlığı "insanlığın tek ölümsüz utanç lekesi" olarak nitelemesi, onun din ve ahlak eleştirisinin en uç noktalarından biridir. Ona göre bu öğreti, insanın yaşamı evetleyen yönünü değil, yaşamdan kaçan, onu küçümseyen yönünü kutsamıştır. Bu düşünce, Nietzsche'nin tüm geç dönem felsefesinin özeti gibidir.

Bu söz, Nietzsche'nin 1888 tarihli "Der Antichrist" (Deccal) adlı eserinin altmış ikinci bölümünden alınmıştır. Eserin sonlarına doğru yer alan bu bölümde Nietzsche, Hristiyanlığa yönelik eleştirisini en sert ve kapsayıcı biçimde dile getirir; onu insanlığın en büyük ahlaki felaketi olarak tanımlar.