“Hristiyanlığa merhamet dini denir. — Merhamet, yaşam duygusunun enerjisini artıran tonik duygulanımların karşısında yer alır: depresif bir etki yapar. Merhamet edince güç kaybedilir […] Merhamet, genel ve büyük ölçekte, seçilim yasası olan gelişim yasasını çiğner. Yok olmaya olgunlaşmış olanı ayakta tutar; yaşamın yoksun bırakılmışları ve mahkûm edilmişleri lehine direnir; yaşamda tuttuğu her türden bozuk yaratığın bolluğuyla yaşamın kendisine kasvetli ve kuşkulu bir görünüm verir.”

Nietzsche burada merhameti, yaşam enerjisini artıran duyguların karşıtı olarak konumlandırır. Ona göre merhamet, insanı güçlendiren değil zayıflatan, yaşama sevincini ve yaşam duygusunun yoğunluğunu azaltan depresif bir duygudur. Merhamet eden kişi, başkasının acısını kendi içinde taşıyarak kendi gücünden kaybeder.

İkinci katmanda Nietzsche, merhameti evrimsel bir perspektiften eleştirir. Seçilim yasası, doğanın güçlü olanı koruyup zayıf olanı elemesine dayanırken; merhamet bu doğal akışı bozar, çökmeye hazır olanı yapay biçimde ayakta tutar. Böylece yaşamın genel gelişimi yavaşlar, hatta geriye gider. Nietzsche'nin bu düşüncesi, dönemin sosyal Darwinist tartışmalarıyla yakından ilişkilidir ve onun 'güç istenci' anlayışının bir uzantısıdır.

Bugünün okuru bu sözü, merhametin toplumsal işlevi, bireysel güç ve toplumsal dayanışma arasındaki gerilim bağlamında sorgulayabilir. Nietzsche'nin görüşü radikaldir; ancak merhamet her zaman iyi midir? sorusunu sormaya iter. Ona göre merhamet, yaşamı olumlayan bir güç değil, yaşamı zayıflatan bir duygu olarak görünür.

Bu pasaj, Nietzsche'nin 1888'de yazdığı 'Der Antichrist' adlı eserinin yedinci bölümünden alınmıştır. Kitap, Hristiyanlığın ahlaki değerlerini radikal biçimde eleştirir ve özellikle merhamet kavramını, yaşamın güçlenmesine engel olan bir değer olarak hedef alır. Nietzsche bu eserde, Batı uygarlığının temel ahlaki varsayımlarını tersyüz etmeyi ve yeni bir değer anlayışı önermeyi amaçlar.