“'İman', neyin doğru olduğunu bilmek istememe demektir.”

Nietzsche için iman, bilginin karşısına konan bir haldir. Burada iman, yalnızca kanıtlanamayan bir şeye güvenmek olarak tanımlanmaz; daha keskin biçimde, doğruyu arama isteğinden vazgeçmek olarak tanımlanır. 'Nicht-wissen-wollen' ifadesi, bir bilgisizlik durumundan çok bilinçli bir kaçınmayı ima eder: İnanan kişi, hakikati öğrenmek istemez çünkü öğrenmek, inancını riske atmak anlamına gelebilir.

Bu düşünce, Nietzsche'nin hakikati araştırmayı en yüksek değerlerden biri sayan genel felsefi tavrıyla uyumludur. Ona göre dürüstlük ve sorgulama, insanın kendine karşı temel sorumluluğudur. İman ise bu sorumluluktan feragat etmektir. Bu yüzden cümle yalnızca dinî inancı değil, her türlü dogmatik bağlılığı hedef alır: Bir düşünceyi sırf rahatlatıcı olduğu için sorgulamadan benimsemek, Nietzsche'nin gözünde entelektüel bir zayıflıktır.

Söz, bugün özellikle bilgiye erişimin çok kolay olduğu ama buna karşın yanlış bilginin de hızla yayıldığı bir çağda yeniden anlam kazanır. Doğruyu aramanın zahmetine girmek yerine hazır cevaplara tutunmanın bedeli üzerine düşündürür.

Bu söz, Nietzsche'nin Der Antichrist adlı eserinin 52. bölümünden alınmıştır. Eserde iman kavramı, dinî bağlamın ötesine taşınarak bir tür bilgi ve doğruluk reddi olarak ele alınır. Nietzsche bu bölümde teolojinin ve dinî inancın hakikat karşısındaki tutumunu eleştirir; imanı, sorgulamaya ve bilmeye karşı bir kayıtsızlık olarak konumlandırır.