“İnsan öfkeyle değil, gülmeyle öldürür.”

Nietzsche'nin bu sözü, yıkıcılığın en etkili biçiminin öfke değil, alay ve gülme olduğunu dile getirir. Öfke doğrudan çatışma ve karşıtlık üretirken, gülme bir şeyi ciddiye almama, onu olduğu haliyle değersizleştirme gücüne sahiptir. Gülme, hedef aldığı fikri ya da kişiyi doğrudan yanıtlamak zorunda kalmadan, onu alay konusu yaparak sahneden indirir. Bu nedenle Nietzsche için gülme, pasif bir tepki değil, yaratıcı ve dönüştürücü bir yıkım biçimidir.

Bu söz, aynı zamanda insanın trajik olan karşısındaki duruşuyla da ilişkilidir. Öfke, durumu ciddiye aldığını ve onunla boğuştuğunu gösterir. Oysa gülme, mesafe koymayı ve bir şeyin üzerine yükselmeyi ima eder. Nietzsche'nin felsefesinde gülme, yaşamı olduğu gibi kabul etmenin ve onun saçmalıklarına karşı güçlü kalmanın bir yoludur. Bu yüzden burada 'öldürmek' kelimesi, bir şiddet çağrısı değil, eski değerleri ve yanılsamaları çökertmenin yöntemi olarak okunmalıdır.

Söz, 'Böyle Buyurdu Zerdüşt'ün birinci bölümünde yer alan 'Okumak ve Yazmak Üzerine' başlıklı kısımdan alınmıştır. Nietzsche burada okuyucuya ve dönemin yazın dünyasına ilişkin düşüncelerini dile getirir; kanla yazmak, derinlik ve hafiflik gibi temaları işler. Gülmenin öldürücü gücü, eserin genelinde tekrar eden 'gülmeyi kutsayan' tavırla uyumludur.