“İnsanlığa üstün olmak gerekir; güçle, ruhun yüksekliğiyle, — hor görmeyle...”

Nietzsche bu sözünde, insanlığa üstün olmanın yolunu üç temel nitelikte toplar: güç, ruhun yükselmesi ve hor görme. Buradaki “güç” yalnızca fiziksel kuvvet değil, kişinin kendi zayıflıklarını ve konformizmini aşma kapasitesidir. “Ruhun yüksekliği” ise sıradan değer yargılarının ötesine geçebilen, kendi yasasını koyabilen bir içsel büyüklüğü anlatır. Hor görme ise en tartışmalı öğedir: Nietzsche için bu, insanlara tepeden bakmak değil, çağının rahatlık, ikiyüzlülük ve sürü değerlerine karşı mesafe koyabilmektir.

Nietzsche'nin düşüncesinde üstün insan, toplumun onayını arayan biri değil, kendi değerlerini yaratabilen kişidir. Bu yüzden bahsettiği üstünlük, başkalarını ezmekten çok, var olan ahlaki ve kültürel kalıpları aşabilen bir bağımsızlık durumudur. Sözün derinliği, gücün ve ruhsal yükselişin birbirinden ayrılamayacağını vurgulamasındadır.

Bugünün okuru için bu söz, kendi hayatında ne ölçüde bağımsız düşünebildiğini ve toplumsal beklentilere karşı kendi değerlerini koruyup koruyamadığını sorgulatan bir meydan okuma olarak okunabilir.

Nietzsche bu sözü, 1888 yılında yazdığı ve 1895'te yayımlanan 'Der Antichrist' adlı eserinin önsözünde dile getirmiştir. Eser, Hristiyanlığa ve onun değer sistemine yönelik sert bir eleştiri olarak tasarlanmıştır. Nietzsche burada, modern insanın konfor ve eşitlik söylemi içinde güçsüzleştiğini, oysa insanlığın ancak güçlü ve yüksek ruhlu bireylerin öncülüğünde ilerleyebileceğini savunur. Kitap, onun geç dönem düşüncesinin en keskin ifadelerinden biri olarak kabul edilir.