“Küçük şeylere karşı dikenli olmak, bence kirpilere özgü bir bilgeliktir.”

Nietzsche bu sözde, sürekli savunmada yaşayan, en önemsiz sözlere ya da durumlara karşı bile hemen dikenlerini çıkaran kişileri eleştirir. Kirpi imgesi, her tehdit algısına karşı kapanan, kendisini koruma güdüsüyle dış dünyaya keskin uzantılar gösteren bir canlıyı çağrıştırır. Nietzsche böyle bir tutumu bir tür 'bilgelik' olarak adlandırsa da bu ifade ironiktir; asıl bilgelik, ayrım yapabilmekte, önemsiz olanı önemli olandan ayırabilmekte yatar.

Küçük şeylere karşı sürekli tepki göstermek, kişinin büyük işlere ve değerli uğraşlara harcayacağı gücü tüketir. Nietzsche için soylu ve güçlü bir ruh, kendisine yönelen her rüzgârda dikenlenmek yerine, önemsiz uyaranları aşmayı bilir. Bu yaklaşım, onun değer anlayışının da bir parçasıdır: İnsan, tepkisellikten çok yaratıcılığa ve kendi yoluna odaklanmalıdır. Bugünün okuruna bu söz, günlük hayatta karşılaşılan küçük çatışmalara, eleştirilere ya da aksiliklere verilen abartılı tepkilerin ne denli yorucu ve daraltıcı olduğunu düşündürür. Dikenli olmak geçici bir koruma sağlayabilir, ama insanı yalnızlaştıran ve küçülten bir savunma biçimidir.

Söz, Nietzsche'nin 'Böyle Buyurdu Zerdüşt' adlı eserinin üçüncü bölümünde, 'Küçülten Erdem Üzerine' başlıklı bölümde geçer. Bu bölümde küçük şeylere aşırı önem veren, insanı daraltan erdem anlayışları eleştirilir; söz bu eleştirinin bir parçası olarak yer alır.