“Solucandan insana giden yolu kat ettiniz ve içinizde hâlâ çok şey solucandır.”

Nietzsche bu sözde insanın evrimsel ve kültürel olarak uzun bir yol kat ettiğini, ancak bu yolun henüz tamamlanmadığını vurgular. "Solucan" ifadesi, insanın içinde hâlâ taşıdığı ilkel, aşağı, sürüngen yönleri; korkaklığı, küçüklüğü, uşak ruhluluğu ve sıradanlığı simgeler. İnsan, hayvanlıktan insanlığa geçişte önemli bir adım atmıştır ama bu geçiş kesin ve tam değildir.

Bu sözün ardında Nietzsche'nin insanı bir amaç değil, bir köprü olarak gören düşüncesi vardır. Ona göre insan, hayvan ile üstinsan arasında gerilmiş bir iptir. İnsanın içinde kalan "solucan", onun hâlâ aşılması gereken bir varlık olduğunu gösterir. Nietzsche, küçümsemeyi değil, bir tür uyanışı ve kendini aşma çağrısını dile getirir: İnsan kendi içindeki bu ilkel kalıntıları fark etmeli ve onları aşarak daha yüksek bir varoluş biçimine yönelmelidir.

Bugün okura söylediği şey, kendini geliştirme sürecinin hiçbir zaman tam anlamıyla bitmediğidir. Ne kadar ilerlemiş olursak olalım, içimizde eski alışkanlıklar, bencil dürtüler, korkular ve dar görüşlülük kalıntıları barındırırız. Önemli olan bunları inkâr etmek değil, fark edip aşmaya çalışmaktır. İnsan olmak, bu sürekli aşma çabası içinde gerçekleşir.

Söz, "Also sprach Zarathustra"nın (Böyle Buyurdu Zerdüşt) başında yer alan Zarathustra'nın Önsözü'nün üçüncü bölümünde geçer. Zarathustra, halka hitap ederken insanın hayvan ile üstinsan arasında bir geçiş varlığı olduğunu anlatır. İnsanın evrimsel geçmişine gönderme yaparak, onun hâlâ aşması gereken yönleri bulunduğunu belirtir.