“Tarih, canlı olana üç bakımdan aittir: Etkin ve çabalayan, koruyan ve saygı duyan, acı çeken ve kurtuluşa muhtaç olan olarak ona aittir. Bu üçlü ilişkiye, tarihin üçlü türü karşılık gelir: Anıtsal, antikacı ve eleştirel bir tarih türü ayırt etmek mümkün olduğu ölçüde.”

Nietzsche burada tarihin insan yaşamına nasıl hizmet etmesi gerektiğini üç farklı ihtiyaç üzerinden açıklar. Etkin ve çabalayan insan, tarihe anıtsal biçimde yaklaşır; büyük örnekler arar ve "büyük olan bir zamanlar mümkündü, öyleyse yine mümkün olabilir" inancıyla hareket eder. Koruyan ve saygı duyan insan, antikacı bir tavırla geçmişi muhafaza etmek, köklerine bağlı kalmak ister. Acı çeken ve kurtuluş arayan insan ise eleştirel tarih anlayışıyla geçmişi yargılar, onu kırar ve kendi yolunu açmaya çalışır. Nietzsche'ye göre bu üç yaklaşım tek başına mutlaklaştırılırsa insanı ya da toplumu hasta eder; ama doğru ölçüde, yaşamın hizmetinde kullanılırsa tarih bir yük değil, bir güç kaynağı olur. Düşüncenin özü, tarihin kendi başına bir amaç olmaması, yaşamı ve geleceği güçlendirmesi gerektiğidir.

Nietzsche bu cümleyi "Unzeitgemäße Betrachtungen" adlı eserinin ikinci bölümü olan "Vom Nutzen und Nachteil der Historie für das Leben" (Tarihin Yaşam İçin Yararı ve Sakıncası) adlı metninin ikinci bölümünde yazar. Metin 1874'te yayımlanmıştır. Nietzsche, döneminin tarih bilimine ve tarihsel bilgiye aşırı değer veren eğilimine karşı çıkar. Ona göre tarih, yaşama hizmet ettiği sürece değerlidir; yaşamı donduran, eylemi felç eden aşırı tarihsel bilinç ise zararlıdır. Bu üçlü ayrım, metnin merkezindeki kavramsal çerçeveyi oluşturur ve sonraki sayfalarda her bir tarih türünün yararları ile tehlikeleri ayrıntılı biçimde incelenir.