“Yalnızca ileriye doğru değil, yukarıya doğru da çoğalmalısın! Evlilik bahçesi buna yardım etsin sana!”

Nietzsche bu sözde evliliği, yalnızca çocuk sahibi olmanın kurumu olarak değil, insanın kendini aşmasının bir aracı olarak görür. 'İleriye doğru çoğalmak' türün devamını, bir sonraki kuşağı üretmeyi anlatır. 'Yukarıya doğru çoğalmak' ise insanın kendisinden daha yüksek bir varoluş biçimine, bir ideale yönelmesini ifade eder. Evlilik bahçesi metaforu, bu yükselişin ancak bilinçli ve amaçlı bir birliktelik içinde mümkün olabileceğini söyler.

Nietzsche'ye göre evlilik, toplumsal beklentileri karşılamak için değil, iki insanın birbirini dönüştürme ve daha büyük bir hedefe yönelme arzusuyla kurulmalıdır. Bu bakış, evliliği aşkın tüketileceği bir alan olarak değil, insanın kendini aşma projesinin parçası olarak yorumlar. Söz, yalnızca evlenmekle ilgili değil, genel olarak yaşamın biyolojik mirastan daha fazlasını hedeflemesi gerektiğiyle ilgilidir.

Söz, 'Böyle Buyurdu Zerdüşt'ün birinci bölümünde yer alan 'Çocuk ve Evlilik Üzerine' başlıklı kısımdan alınmıştır. Burada Nietzsche, evliliği sıradan bir kurum olarak değil, daha yüksek insan tipinin yetiştirilmesine katkıda bulunabilecek bir birliktelik olarak tartışır. Evliliğin amacını sorgulayan ve onu aşkın yüceltici gücüyle birleştiren bir bölümde geçer.