“Bununla birlikte, insanlar Komünizm, Faşizm ya da her neyse, ancak eşit bir fanatizm geliştirirsek onlarla savaşabileceğimizi söylediklerinde her zaman karşı çıkarım. Bana öyle geliyor ki fanatiği tam da kendisi fanatik olmayarak, tersine kendi zekâsını kullanarak alt eder insan.”

Orwell burada, totaliter ideolojilere karşı verilecek mücadelenin onların yöntemlerini taklit etmek zorunda olmadığını savunur. Ona göre fanatizm, kendi başına bir hastalıktır; Komünizm ya da Faşizm bu hastalığın yalnızca farklı görünümleridir. Eğer bu ideolojilerle savaşan kişi de aynı katılık, gözü kapalı bağlılık ve akıl dışı coşkuyla hareket ederse, karşı çıktığı şeye dönüşmeye başlar. Bu yüzden asıl direniş, fanatik olmayı reddetmekte ve meseleleri soğukkanlılıkla, zekâyla değerlendirmekte yatar.

Bu düşünce Orwell'in genel entelektüel tutumuyla da uyumludur. O, totalitarizme karşı en güçlü silahın bireyin bağımsız düşünme yetisi ve ahlaki dürüstlüğü olduğunu tekrar tekrar dile getirmiştir. Örneğin, dilin siyasi propagandayla nasıl çarpıtıldığını anlattığı yazılarında da benzer bir noktaya vurgu yapar: Düşünceyi basitleştiren sloganlar ve dogmalar, bireyi fanatizme sürükler; bunlara direnmek ise açık, net ve bağımsız düşünmeyle mümkün olur.

Bugünün okuru için bu söz, kutuplaşmış siyasi ve ideolojik tartışmalarda önemli bir uyarı niteliği taşır. Bir davaya haklı olduğu için değil, fanatik olmayı reddettiği ve aklını kullandığı için saygı duymak gerektiğini hatırlatır. Karşıt görüşe sahip olanların yöntemlerini benimsemek, kısa vadede güç kazandırsa da uzun vadede insanın kendi değerlerini aşındırır.

Bu söz, Orwell'in 3 Mart 1949 tarihinde arkadaşı Richard Rees'e yazdığı bir mektuptan alınmıştır. İkinci Dünya Savaşı sonrasının ideolojik gerilimleri içinde Orwell, totaliter eğilimlere karşı demokratik ve akılcı bir tutumun korunması gerektiğini savunmaktaydı. Mektup, 1968'de yayımlanan toplu eserlerinin dördüncü cildinde yer almıştır.