“Gereken şey, insanın doğru olduğuna inandığı şeyi, hiçbir taraftan baskı ya da şantaj korkusu duymadan basabilme hakkıdır.”

Orwell burada yalnızca genel bir 'ifade özgürlüğü' savunusu yapmaz; özgürlüğün özel bir türünü, yazarın ve yayıncının herhangi bir güç odağı karşısındaki bağımsızlığını savunur. 'Bullying' (zorbalık, yıldırma) ve 'blackmail' (şantaj) sözcüklerini seçmesi, onun özgürlüğü tehdit eden şeyi yalnızca devlet sansürüyle sınırlamadığını gösterir. Siyasi partilerden yayın organlarına, kamuoyu baskısından ekonomik çıkar gruplarına kadar her türlü yapı, yazarı düşüncesini olduğu gibi söylemekten caydırmaya çalışabilir.

Sözün merkezinde, inanılan doğrunun 'basılabilmesi' fikri vardır. Orwell için özgürlük, yalnızca bireyin kendi kafasının içinde düşünmesi değil, bu düşünceyi kamuya aktarabilmesidir. Aynı zamanda hak, yalnızca hoşa giden ya da çoğunluğun onayladığı görüşler için değil, rahatsız edici ve azınlıkta kalan görüşler için de geçerlidir. Bugün bu söz, sosyal medya baskısı, kutuplaşmış kamusal tartışma ve linç kültürü gibi olgular karşısında düşünceyi dürüstçe ifade edebilmenin ne kadar kırılgan olabileceğini hatırlatan bir uyarı olarak okunabilir.

Bu söz, Orwell'in 1946'da Britanyalı yazar ve komünist aktivist Randall Swingler ile yaptığı bir yazışmadan alınmıştır. Dönemin İngiltere'sinde sol çevreler ile Orwell arasında, yazarların siyasi sadakat ve ifade özgürlüğü konusundaki sorumlulukları üzerine yoğun tartışmalar yaşanıyordu. Orwell, sanatçının herhangi bir parti çizgisine ya da grup baskısına boyun eğmesine karşı çıkıyordu.