“Gran'pa Comstock'u tanımış olan herkesin o son cümle üzerine yaptığı küfürlü yorumları tekrarlamaya gerek yok. Ama şunu belirtmekte yarar var ki, üzerine kazındığı granit kütlesi neredeyse beş ton ağırlığındaydı ve kesinlikle —bilinçli bir niyetle olmasa da— Gran'pa Comstock'un altından kalkamamasını sağlamak amacıyla oraya konmuştu. Ölü bir adamın akrabalarının onun hakkında gerçekte ne düşündüklerini öğrenmek isterseniz, mezar taşının ağırlığı iyi bir kaba ölçüdür.”

Orwell bu kısa pasajda, ölüm ve yas ritüellerindeki ikiyüzlülüğü keskin bir kara mizahla ifşa ediyor. Mezar taşları geleneksel olarak saygı ve anma amacını simgeler; ancak Orwell burada taşın simgesel ağırlığı ile fiziksel ağırlığı arasında ironik bir bağ kuruyor. Devasa bir taş, görünüşte büyük bir saygı göstergesidir, fakat Orwell'a göre bu taşın asıl işlevi, ölenin bir daha geri gelmemesini garanti altına almaktır.

Bu bakış açısında yas tutmanın resmî biçimleri, gerçek duyguların üstünü örten birer araç haline gelir. Aile bireyleri toplumsal beklenti gereği görkemli bir anma düzenler ama bu gösteriş, aslında ölen kişiye duyulan öfkenin, kırgınlığın ya da soğukluğun dışavurumu olabilir. Mezar taşının ağırlığını bir "kaba ölçü" olarak önermesi, toplumsal ritüellerin gerçek duyguları çoğu zaman sakladığına dair alaycı bir gözlemdir.

Ayrıca bu pasaj, Orwell'ın toplumsal ikiyüzlülüğü ifşa etme yönteminin tipik bir örneğidir: Gündelik hayattan somut bir nesne alır, onu beklenmedik bir işlevle yeniden yorumlar ve bu yolla insan ilişkilerindeki gizli saikleri açığa çıkarır.

Romanın üçüncü bölümünde anlatıcı, Gordon Comstock'un ailesinin geçmişini ve özellikle büyükbabası Gran'pa Comstock'un ölümünü hatırlatır. Büyükbabanın mezar taşındaki yazı, ailenin onun hakkındaki gerçek düşünceleriyle tezat oluşturacak şekilde övgü doludur.