“O ezici her şeyi bilmişlik! O zararlı, boynuz çerçeveli gözlüklü incelmişlik! Ve böyle bir incelmişliğin anlamı olan para! Çünkü sonunda arkasında para dışında ne var ki? Doğru türden bir eğitim için para, nüfuzlu arkadaşlar için para, boş zaman ve gönül rahatlığı için para, İtalya gezileri için para. Kitapları yazan paradır, onları satan paradır. Bana doğruluğu verme, Tanrım, bana para ver, yalnızca para.”

Orwell burada yüksek kültürün ve ince zevklerin arkasında gizlenen ekonomik gerçeği alaycı bir tonla teşhir eder. 'Her şeyi bilmişlik' ve 'boynuz çerçeveli gözlüklü incelmişlik' ifadeleri, zengin çevrelerde yetişmiş, sanattan, edebiyattan ve düşünceden söz eden insanların kendilerini nasıl üstün kabul ettiğini eleştirir. Bu zarafetin tesadüfen oluşmadığını; doğru okul, doğru arkadaşlar, maddi rahatlık ve yurt dışı seyahatleri gibi pahalı olanaklar sayesinde kazanıldığını söyler.

Son bölümdeki dua parodisi, Orwell'in eleştirisini keskinleştirir. 'Bana doğruluğu verme, Tanrım, bana para ver' cümlesiyle yazar, toplumda ahlaki erdemden çok paranın belirleyici olduğunu sert bir ironiyle dile getirir. Aslolan doğru insan olmak değil, parası olan insan olarak görülmektir. Ona göre kitapların yazılmasını ve satılmasını sağlayan şey de yetenek ya da ahlaki üstünlük değil, büyük ölçüde paradır.

Bu söz, Orwell'in roman boyunca işlediği temel fikri özetler: Para, yalnızca yoksulluğu değil, kültürü, ahlakı ve insanın kendini gerçekleştirmesini de biçimlendirir. Bu yüzden bireyin içsel değerleri ile toplumsal kabulü arasındaki uçurum, ancak paradan söz edilerek anlaşılabilir.