“Tüm insan türleri arasında yalnızca sanatçı, 'çalışamıyorum' deme sorumluluğunu üstlenir. Ama bu oldukça doğrudur; insanın çalışamadığı zamanlar VARDIR. Yine para, hep para! Parasızlık rahatsızlık demektir, sefil endişeler demektir, tütün kıtlığı demektir, sürekli bilinçte başarısızlık duygusu demektir – her şeyden önce, yalnızlık demektir. Haftada iki sterlinle nasıl yalnız olmazsın? Ve yalnızlıkta hiçbir düzgün kitap yazılamamıştır.”

Orwell burada sanatçının üretim koşulları ile maddi yoksunluk arasındaki ilişkiyi eleştirel bir dille ele alıyor. İlk bakışta sanatçının "çalışamıyorum" demesi bir keyfilik ya da tembellik gibi görünebilir; oysa Orwell'a göre yaratıcı işin doğası, ilham ya da uygun ruh hâli gerektirdiği için gerçekten de çalışılamayan dönemler vardır. Bu savunmanın ardından asıl meseleye, yani paranın belirleyiciliğine geçer.

Parasızlık Orwell'ın anlatımında tek tek rahatsızlıklara indirgenemeyecek, bütünlüklü bir varoluş durumudur. Maddi sıkıntı yalnızca konfor kaybı değil, aynı zamanda sürekli bir başarısızlık bilinci ve en önemlisi yalnızlık üretir. Yalnızlık burada yalnızca kimsesizlik değil, yoksulluğun insanı toplumsal hayattan koparan sıkıştırıcı deneyimidir.

Sözün sonunda ise yaratıcı üretimle toplumsal bağ arasında doğrudan bir ilişki kurar: Düzgün bir kitap, ancak insanın dünyayla sağlıklı bir bağı varsa yazılabilir. Yalnızlık ise bu bağı kopardığı için nitelikli edebiyatın önündeki en büyük engellerden biridir. Bu ifade, Orwell'ın sanatı bireysel bir deha işi değil, toplumsal koşulların içinde şekillenen bir uğraş olarak gördüğünü ortaya koyar.

Roman, 1930'lar Londrası'nda yoksul bir şair olan Gordon Comstock'un para ve toplumsal saygınlıkla mücadelesini anlatır. Bu alıntı, Gordon'un reklam ajansındaki işinden ayrılıp kitapçıda düşük ücretle çalıştığı dönemde yoksulluğun yazma yetisi üzerindeki etkisini düşündüğü ikinci bölümdendir.