“Uğruna savaştığımız bütün davaların kaybedildiğini söylemek moda oldu, ama bu bana aşırı bir abartı gibi geliyor. Altı yıllık savaşın ardından oldukça düzenli bir biçimde bir genel seçim yapabilmemiz ve neredeyse diktatörce yetkilere sahip olmuş bir başbakanı görevden alabilmemiz, savaşı kaybetmemiş olmak sayesinde bir şeyler kazandığımızı gösteriyor.”

Bu söz, savaş sonrası dönemin yaygın düş kırıklığına ve kötümserliğine karşı ölçülü bir itirazdır. Orwell savaşın hemen ardından İngiltere'de yaygınlaşan 'her şey boşunaydı' duygusunu reddeder. Ona göre savaşın getirdiği yıkım ve yorgunluk insanları, uğruna savaşılan değerlerin tümüyle kaybedildiği yanılgısına sürüklememelidir.

Somut kanıtı da siyasal sistemin işleyişinden verir: Savaş boyunca olağanüstü yetkiler kullanmış bir lider olan Winston Churchill, savaşın kazanılmasından hemen sonra yapılan 1945 genel seçiminde barışçıl ve düzenli bir süreçle görevden düşürülmüştür. Orwell bunu, demokratik kurumların savaş koşullarında bile ayakta kalabildiğinin ve savaşın bütün kazanımlarının yitip gitmediğinin kanıtı olarak görür.

Sözün derinindeki fikir, demokrasinin dayanıklılığına yönelik temkinli ama gerçek bir güvendir. Orwell ne zafer sarhoşluğuna kapılır ne de yenilgi söylemine teslim olur; kazanılan şeyi somut olarak, abartısız bir dille kayda geçirir. Bugün için de siyasal değerlendirmelerde aşırı kötümserliğin de aşırı iyimserlik kadar yanıltıcı olabileceğini gösteren bir örnektir.

Bu söz, Orwell'in Partisan Review dergisine yazdığı 'London Letter' yazılarından birinde geçer. 15 Ağustos 1945 civarında kaleme alınan mektup, II. Dünya Savaşı'nın Avrupa'da sona ermesinden kısa bir süre sonra yazılmıştır. Temmuz 1945 genel seçiminde Winston Churchill'in başbakanlığı kaybetmesi ve Clement Attlee'nin İşçi Partisi hükümetinin iş başına gelmesi sonrasındaki dönemin ruh halini yansıtır. Metin daha sonra 'The Collected Essays, Journalism and Letters of George Orwell' derlemesinde yeniden yayımlanmıştır.