“Ve böylece oyun sürüyor. Mantıksal sonuç, her muhalefet partisinin ve gazetesinin susturulduğu, önemli her muhalifin hapiste olduğu bir rejimdir. Elbette böyle bir rejim Faşizm olacaktır. Franco'nun dayatacağı Faşizm ile aynı olmayacak, hatta onun için savaşmaya değecek ölçüde Franco'nun Faşizminden daha iyi olacaktır, ama yine de Faşizm olacaktır. Yalnızca, Komünistler ve Liberaller tarafından yönetildiği için farklı bir adla anılacaktır.”

Orwell bu pasajda, İspanya'daki sol hükümetin giderek otoriterleşen uygulamalarının mantıksal sonucu üzerine düşünüyor. Ona göre muhalefeti tamamen susturan, basını sansürleyen ve muhalifleri hapseden bir rejim, kendisini hangi ideolojik etiketle tanımlarsa tanımlasın özünde faşizme benzer bir baskı düzeni kurar. Orwell'in asıl vurgusu, faşizmin yalnızca sağcı bir olgu olmadığı, baskı araçlarının ideolojiden bağımsız olarak her türlü iktidar tarafından kullanılabileceğidir.

Bu söz, Orwell'in totalitarizm kavrayışının erken bir ifadesidir. O, faşizmi yalnızca belirli bir partinin ya da liderin adıyla değil, belirli bir yönetim biçimi olarak da düşünmeye başlamıştır. Solun kullandığı baskı araçlarını eleştirmek, Orwell için solu terk etmek değil, onu kendi ilkeleriyle yüzleştirmektir.

Bugünkü okur için bu pasaj, iktidarın kendini meşrulaştırma biçimleri üzerine bir uyarıdır. Bir rejimin kendisine verdiği ad, uyguladığı baskının niteliğini gizleyebilir. Orwell, bu tür bir dilsel ve ideolojik örtünün ardındaki gerçekliği görmeye davet eder.

Bu söz, Orwell'in İspanya İç Savaşı deneyimini anlattığı "Spilling the Spanish Beans" makalesinden alınmıştır. Yazı, New English Weekly dergisinde 29 Temmuz ve 2 Eylül 1937 tarihlerinde iki bölüm halinde yayımlanmıştır. Orwell, İspanya'da komünistlerin ve sağcı sosyalistlerin yükselişiyle birlikte muhalefetin sistematik biçimde bastırıldığını gözlemlemiş ve bu sürecin faşist yöntemlere benzediğini ileri sürmüştür. Bu eleştirisi, daha sonra totalitarizm üzerine yazdığı romanlara da zemin hazırlamıştır.