“«Ben aramam; bulurum.» ve «Ben evrilmem, varım.»”

Picasso'nun bu iki sözü, onun sanat anlayışındaki kendiliğindenliği ve mutlak varoluş duygusunu özetler. İlk söz, aramanın bir eksiklik ya da belirsizlik hali olduğunu; yaratıcı kişinin ise sürekli olarak karşısına çıkanı gören, sezen ve doğrudan yakalayan biri olduğunu ima eder. Sanatçı için yaratım, uzun arayışların değil, anlık buluşların sonucudur.

İkinci söz ise değişim ve gelişim kavramlarına mesafeli bir bakış getirir. Picasso, kendini bir süreç içinde ilerleyen biri olarak değil, her an tamamlanmış bir varlık olarak tanımlar. Bu, onun farklı dönemlerinde üslup değiştirmiş olmasına rağmen kendisini hep aynı öz, aynı sanatçı kimliği içinde gördüğünü gösterir. Evrim düşüncesi, eskiyi eksik saymayı ima eder; Picasso ise kendi varlığını her evresiyle eşit değerde kabul eder. Bugün okura, yaratıcılığın ve kimliğin doğrusal bir ilerlemeden çok bir varoluş biçimi olduğunu hatırlatabilir.