“Sanat nedir? Bilsem, bunu açıklamamaya özen gösterirdim.”

Picasso, sanatın tanımlanabilir bir kavram olmasına karşı mesafeli bir tutum sergiler. Sözün esprili tonu, sanatın doğası gereği akılcı bir formüle indirgenemeyeceğini ima eder. Ona göre sanat, sözcüklerle açıklandığı anda büyüsünü ve derinliğini yitirme riski taşır.

Bu yaklaşım, yirminci yüzyıl sanatının temel meselelerinden biriyle ilişkilidir: Geleneksel güzellik anlayışı çökerken, sanatçılar yeni ifade biçimleri arayışına girmiştir. Picasso'nun kübizmle yaptığı şey de aslında sanatı yeniden tanımlamaktır; ama o, bu tanımı kuramsal bir metinle değil, doğrudan eserleriyle yapmayı tercih eder. Sanatın ne olduğunu anlatmak yerine göstermek ister.

Sözün paradoksu, izleyiciyi de düşünmeye davet eder: Sanatın anlamı, onu deneyimleyenin algısında mı saklıdır? Picasso için sanat, cevabı olmayan bir soru olarak kalmaya devam eder; çünkü cevaplanmış bir sanat, merak ve keşif duygusunu kaybetmiş demektir.