“Böyle bir kendinden geçme hali [yani aşk], tanrılar tarafından en büyük mutluluk için verilir.”

Platon bu sözünde, aşka dair meşhur kendinden geçme hâlini, yani 'mania'yı bir hastalık ya da akıl zayıflığı olarak değil, tanrıların insana bahşettiği en yüksek iyiliklerden biri olarak sunar. Ona göre aşk, insanı sıradan ve hesaplı yaşamın üstüne çıkarır; ruhu ilahi olana doğru yöneltir. Bu nedenle aşk, bir tür ilahi çılgınlık ya da esrikliktir ve bu esriklik, insanın en büyük mutluluğa ulaşmasının bir aracıdır.

Platon'un Phaedrus diyaloğunda, ruhun kanatlanması ve güzellik aracılığıyla idealar dünyasına yükselmesi anlatılır. Aşk, ruhun kanatlarını yeniden çıkarmasına vesile olan kutsal bir güçtür. Bu yüzden söz, aşkın gündelik anlamda bir tutkudan çok, felsefi ve ruhsal bir yükseliş deneyimi olduğunu ima eder. 'Manía' terimi, bilinçli aklın sınırlarını aşan bir deneyimi anlatır.

Bu bakış açısı, aşkın bugünkü romantik ve tıbbi söylemlerinden farklı olarak, onu insanı dönüştüren, ruhsal olarak ilerleten ve hatta kutsal bir armağan olarak gören güçlü bir gelenek oluşturmuştur.