“Bir rüzgâr ya da bazen pürüzsüz ve sert yüzeylerden sıçrayarak yeniden çıktığı yere taşınan bir yankı gibi, güzelliğin akışı da gözler yoluyla yeniden sevgiliye gider.”

Platon bu sözünde, aşkın ve güzelliğin bir tür akış, bir enerji hareketi olduğunu benzetmelerle anlatır. Güzellik, âşığın gözünden girer, ruhuna dokunur ve ardından yankı ya da rüzgâr gibi sevgilisine geri yansır. Bu, karşılıklı bir etkileşim ve ruhsal bir devinimdir; güzellik tek yönlü değil, döngüsel bir harekettir. Tıpkı bir sesin sert bir yüzeye çarpıp geri dönmesi gibi, güzelliğin etkisi de âşıktan sevgiliye doğru geri döner.

Bu tasvir, Platon'un ruh öğretisiyle yakından ilişkilidir. Ruh, güzelliği gördüğünde kanatlanır ve sevdiğine yönelir. Fakat bu yöneliş, sıradan bir arzu değildir; ruh, güzeli görerek idealar dünyasındaki asıl güzelliği hatırlar. Güzellik akışının sevgiliye geri dönmesi, sevgi bağının karşılıklılığını ve ruhlar arasındaki derin bağlantıyı simgeler. Güzellik, sevenle sevilen arasında sürekli bir dolaşım hâlindedir ve bu dolaşım aracılığıyla ruhlar yücelir.

Platon'un bu sözü, aşkın fiziksel çekimden çok daha derin, metafizik bir süreç olduğunu gösteren güçlü bir imgedir. Güzellik, bedensel sınırları aşan ve ruhları birbirine bağlayan kutsal bir hareket olarak sunulur.