“Bir an için merdivendekiler dehşet ve korkudan kıpırdamadan kaldılar. Hemen ardından bir düzine güçlü kol duvara yüklendi. Duvar gövdesiyle birlikte yıkıldı. Zaten büyük ölçüde çürümüş ve kan pıhtılarıyla kaplanmış ceset, izleyicilerin gözleri önünde dimdik ayakta duruyordu. Başının üzerinde, kıpkırmızı açık ağzı ve tek ateşli gözüyle, kurnazlığı beni cinayete sürükleyen ve ihbar eden sesi beni cellada teslim eden o iğrenç hayvan oturuyordu. Canavarı mezarın içine duvarla örmüştüm!”

Öykünün final sahnesinde anlatıcının işlediği cinayet, sakladığı cesedin ve onunla birlikte duvarın içine hapsettiği kedinin ortaya çıkmasıyla açığa çıkar. Anlatıcı, karısını öldürdükten sonra cesedi evin duvarına gömmüş, ancak ikinci kedi de bilinçsizce bu mezarın içinde kalmıştır. Kedinin duvarın arkasından çıkan sesi, cinayetin ortaya çıkmasına yol açmıştır.

Bu sahne, Poe'nun sıkça işlediği 'gizlenen suçun açığa çıkması' temasını doruk noktasına taşır. Anlatıcının kendi suçunu örtme çabası, onu ihbar eden şeyin yine kendi yaptığı bir hata olmasıyla trajik bir ironi yaratır. Kedi, bir tür doğaüstü intikam aracı gibi sunulur ve anlatıcının çöküşünü tamamlar. Suç, ne kadar saklanırsa saklansın, eninde sonunda yüzeye çıkar.

Bu kapanış aynı zamanda anlatıcının kendi aklının ve vicdanının da onu ele verdiği bir tür psikolojik çözülme sahnesidir. Kedinin tek gözlü ve çığlık atan görünümü, anlatıcının suçluluğunun ve korkularının somutlaşmış halidir.

Bu alıntı, 'The Black Cat' (Kara Kedi) öyküsünün final bölümünden alınmıştır. Polisler anlatıcının evini ararken, kedi duvarın arkasından miyavlayarak cesedin bulunmasına yol açar. Anlatıcı, karısını öldürüp duvarın içine saklamış, kedi de yanlışlıkla aynı duvar boşluğuna kapanmıştır.