“Bir zamanlar kasvetli bir gece yarısı, bitkin ve yorgun, unutulmuş bilginin pek çok tuhaf ve eski cildi üzerine düşünürken – neredeyse uyukluyordum, başımı sallıyordum – birden bir tıkırtı geldi; sanki biri yavaşça, odamın kapısını tıklatıyordu, tıklatıyordu.”

Bu dizeler, Poe'nun en ünlü şiiri olan "Kuzgun"un açılışını oluşturur. Şiir, gece yarısı bir odada, hüzünlü ve bitkin bir adamın tuhaf bir tıkırtı duymasıyla başlar. Kasvetli gece yarısı, unutulmuş bilginin eski kitapları ve neredeyse uykuya dalan anlatıcı; bunların hepsi okuru şiirin karanlık ve rüya benzeri atmosferine hazırlayan ögelerdir. Tıkırtının kapıdan gelmesi, şiirin ilerleyen bölümlerinde artacak olan gerilimin ve belirsizliğin başlangıç noktasıdır; okuyucu da anlatıcı gibi bu sesin neye ya da kime ait olduğunu merak eder.

Poe burada ses tekrarları ve ritim aracılığıyla neredeyse müzikal bir etki yaratır; "rapping, rapping" tekrarı, tıkırtının yavaş ve rahatsız edici sürekliliğini okura hissettirir. Şiirin ölçüsü ve uyak düzeni, okuyucuyu anlatıcının zihnine çeken bir tekdüzelik kurar. Bu açılış, kederin ve yasın hakim olduğu bir ruh halinin dışavurumudur; gece yarısı ve kasvetli dekor, kahramanın iç dünyasındaki karanlığı yansıtır.

Bugünün okuruna bu dizeler, belirsizliğin ve kayıp duygusunun evrensel bir ağırlığını taşır. Ses, yalnızlığın ve yasın ortasında gelen beklenmedik bir uyarandır. Poe, gerçek ile hayal arasındaki çizgiyi incelterek okuyucuyu anlatıcının deneyimine ortak eder; tıkırtının gerçek mi yoksa zihnin bir oyunu mu olduğu sorusu, şiirin ilerleyen bölümlerinde de yankılanır.

Bu dizeler, Edgar Allan Poe'nun 1845 yılında yayımlanan "The Raven" (Kuzgun) adlı şiirinin ilk mısralarını oluşturur. Şiir, sevdiği kadını kaybetmiş bir adamın gece yarısı kapısına gelen gizemli bir kuzgunla kurduğu kısa ama sarsıcı diyaloğu anlatır. Poe, şiiri daha önce dergilerde yayımlamış ve 1845'te kitaplaştırmıştır; eser, yayımlandığı dönemde büyük yankı uyandırarak Poe'nun şöhretini pekiştirmiştir.