“Benim için şiir bir amaç değil, bir tutku olmuştur; ve tutkulara saygı gösterilmelidir: onlar, insanlığın önemsiz karşılıkları ya da daha da önemsiz övgüleri gözetilerek keyfi biçimde uyandırılamazlar, uyandırılmamalıdırlar.”

Poe bu sözünde şiiri bir araç ya da planlanmış bir amaç olarak değil, içten taşan bir tutku olarak gördüğünü anlatır. Ona göre şiir, maddi bir kazanç elde etmek ya da okurlardan övgü toplamak için üretilecek bir şey değildir; tutkular öyle emirle harekete geçirilemez. Bu bakış, Poe'nun "sanat için sanat" anlayışına yakın duran estetik görüşünü yansıtır; şiirin değeri dışsal faydadan ya da takdirden bağımsız olmalıdır. Cümlede geçen "paltry compensations" ve "paltry commendations" ifadeleri, ticari kazancı ve sığ beğeniyi küçümseyerek gerçek sanatın bunlardan yüce olduğunu vurgular. Poe aynı zamanda duygusal yoğunluğun samimiyetini savunur; tutku hesaplanmış bir etkiye indirgenirse şiir ruhunu kaybeder. Bu sözler, sanatçının iç dünyasıyla dış dünyanın talepleri arasındaki gerilimi ortaya koyar. Bugünün okuruna da yaratıcılığın değerinin popüler beğeni ya da maddi başarıyla ölçülmemesi gerektiğini hatırlatır. Poe'nun bu ifadesi, sanatın özerkliğini ve duygunun dokunulmazlığını savunan bir manifestoya dönüşür.

Poe bu ifadeyi 1845'te yayımlanan The Raven and Other Poems adlı şiir kitabının önsözünde yazmıştır. Kitap, onun en bilinen şiirlerini bir araya getirmiş ve edebî şöhretini pekiştirmiştir. Önsöz, Poe'nun şiir anlayışını özetlerken dönemin bazı eleştirmenlerine de yanıt verme amacı taşır. Yazar, şiirin ticari bir meta ya da eleştirmenleri memnun etme aracı olarak görülmemesi gerektiğini vurgular.