“Bir şeyi anında unutmak istiyorsan, o şeyin hatırlanması gerektiğini not et.”

Poe bu kısa ve paradoksal sözüyle belleğin ve dikkatin tuhaf bir dinamiğine işaret eder: Bir şeyi kaydetmek, zihne onu artık tutması gerekmediğine dair bir tür izin vermek gibidir. Not almak çoğu zaman hatırlamaya yarar; ancak Poe burada tersini söyler: Hatırlanacak diye işaretlenen şey, zihinden çıkmaya hazır hale gelir. Bu, modern psikolojinin 'bilişsel yükü dışsallaştırma' dediği şeye benzer: Bilgi bir yere kaydedildiğinde zihin onu saklama sorumluluğundan kurtulur ve unutmak kolaylaşır.

Söz aynı zamanda okuma ve düşünme alışkanlıklarına yönelik ironik bir eleştiri olarak da okunabilir. Sürekli not alan, önemli gördüğü her cümlenin altını çizen okur, aslında o içeriği zihnine değil kâğıda emanet ettiği için çoğu kez hiçbir şey hatırlamaz. Böylece görünüşte çalışkan bir yöntem, sessizce unutmanın aracı haline gelir.

Bugün dijital not uygulamaları ve sınırsız kayıt imkânı çağında bu düşünce daha da güçlü yankı bulur. Kaydetmek, hatırlamanın yerine geçmiş olur; arşiv büyürken belleğin kendisi zayıflar.

Söz, Poe'nun 1844 sonbaharında 'Marginalia' adıyla yayımladığı, kitapların kenar boşluklarına yazılmış notları andıran kısa deneme ve aforizmalarından biridir. Poe bu metinde okurluk, eleştiri, felsefe ve yazarlık gibi konularda dağınık düşüncelerini bir araya getirir. Bu özel söz, metnin genelindeki ironik ve gözlemci üslubun tipik bir örneğidir.