“O iğrenç yaratığın yokluğunun bağrımda yarattığı derin, mutluluk verici rahatlama duygusunu anlatmak ya da hayal etmek imkansızdır. Gece boyunca ortalıkta görünmedi — böylece eve girdiğinden beri en azından bir gece derin ve huzurlu bir uyku uyudum; evet, ruhumda cinayetin yükü varken bile uyudum!”

Anlatıcı, kediyi öldürdükten sonra hissettiği rahatlamayı anlatıyor. Buradaki çarpıcı nokta, korkunç bir suç işlemiş olmanın verdiği vicdani yükün, sevdiği canlının yokluğundan duyulan rahatlamanın gölgesinde kalmasıdır. Anlatıcı, cinayetin ağırlığına rağmen huzurla uyuyabilmesini neredeyse şaşkınlıkla aktarır.

Bu pasaj, insanın kendi vicdanıyla nasıl çelişkili bir ilişki kurabileceğini gösterir. Anlatıcı, işlediği cinayeti tam anlamıyla kabullenmez; daha çok, ona rahatsızlık veren kedinin ortadan kalkmasının getirdiği ferahlığı hisseder. Pişmanlık, korku ve rahatlama birbirine karışır. Poe burada suçluluk psikolojisinin karmaşık, hatta bazen duyarsızlaştırıcı yönünü işler.

Bu anlatım aynı zamanda anlatıcının ahlaki çöküşünün derinliğini de ortaya koyar. Bir insanın işlediği cinayetin ardından rahat bir uyku uyuyabilmesi, onun vicdanının ne kadar köreldiğine işaret eder.

Bu söz, 'The Black Cat' (Kara Kedi) öyküsünde anlatıcının, ilk kedisi Pluto'yu astıktan sonraki geceyi anlattığı bölümden alınmıştır. Anlatıcı, kedinin yokluğunda duyduğu rahatlamayı, işlediği cinayetin verdiği ağırlıkla birlikte betimler.