“DOĞRU! — sinirli — çok, ama çok korkunç derecede sinirli oldum ve öyleyim; ama neden deli olduğumu söylüyorsunuz?”

Bu cümle, Poe'nun ünlü öyküsü "The Tell-Tale Heart"ın açılış cümlesidir ve anlatıcının savunmacı tonuyla başlar. Anlatıcı, sinirli olduğunu kabul eder ama deli olduğu suçlamasını reddeder. Bu giriş, okuru hemen anlatıcının zihinsel durumunu sorgulamaya iter: Sinirlilik iddiasını kabul ederken deliliği reddetmesi, aslında kendi aklının sağlamlığını kanıtlamaya çalışan güvenilmez bir anlatıcının sesidir.

Poe burada birinci tekil anlatım kullanarak okuru doğrudan anlatıcının psikolojik dünyasına çeker. Anlatıcının "neden deli olduğumu söylüyorsunuz?" sorusunda hem bir suçlama hem de bir yalvarma sezilir. Bu cümle, öykünün ilerleyen bölümlerinde cinayet itirafının ve giderek artan paranoyanın zeminini hazırlar. Anlatıcının kendini savunma çabası, deliliğini daha da görünür kılar.

Bugünün okuru için bu açılış, insanın kendi zihinsel durumunu inkâr etme biçimlerini çarpıcı şekilde örnekler. Kişinin kendini ne kadar şiddetle savunursa savunsun, bazen en büyük gerçeği itiraf eden tam da o savunmadır. Poe'nun psikolojik gerilim ustalığını gösteren bu cümle, edebiyatta güvenilmez anlatıcının en güçlü örneklerinden biridir.

"The Tell-Tale Heart" (1843), Poe'nun en bilinen kısa öykülerinden biridir. Bu cümle öykünün ilk cümlesidir: Anlatıcı, işlediği bir cinayeti anlatmadan önce kendi akıl sağlığını savunur. Öykü, yaşlı bir adamın öldürülmesi ve katilin suçluluk duygusuyla kalp atışları duyması üzerine kuruludur. "Neden deli olduğumu söylüyorsunuz?" sorusuyla başlayan anlatı, anlatıcının güvenilirliğini daha ilk andan sorgulatır ve psikolojik gerilimi kurar.