“Bir gece, şehirdeki uğrak yerlerimden birinden hayli sarhoş bir hâlde eve dönerken, kedinin benden kaçındığını sandım. Onu yakaladım; şiddetimden korkan kedi, dişleriyle elimde hafif bir yara açtı. O anda içime şeytani bir öfke saplandı. Artık kendimi tanımıyordum. Asıl ruhum o anda bedenimden uçup gitmiş gibiydi ve cinle beslenen, şeytanlıktan da öte bir kötü niyet her bir lifime işledi. Yelek cebimden çakımı çıkardım, açtım, zavallı hayvanı boğazından kavradım ve bilinçli bir şekilde gözlerinden birini yuvasından söktüm!”

Bu sahne, Poe'nun insan ruhundaki karanlık dönüşümü en çarpıcı biçimde gösterdiği anlardan biridir. Anlatıcı, kedinin korkup kaçınmasını ve kendisini hafifçe yaralamasını bahane ederek şiddete başvurur. Ancak asıl korkutucu olan, anlatıcının bu şiddeti dürtüsel değil, bilinçli ve yöntemli bir biçimde uygulamasıdır. Çakıyı çıkarıp açması, kediyi boğazından kavraması ve gözünü 'bilinçli bir şekilde' sökmesi, bu eylemi sıradan bir öfke patlaması olmaktan çıkarıp soğukkanlı bir zalimliğe dönüştürür.

Anlatıcının 'asıl ruhum bedenimden uçup gitmiş gibiydi' demesi, kişinin kendi kötülüğünü kendinden uzaklaştırma çabası olarak okunabilir. Ama Poe burada basit bir 'içimdeki şeytan yaptı' anlatısı kurmaz; anlatıcı yine de eylemin tam sorumluluğunu üstlenir. Bu, insanın kendi eliyle işlediği kötülüğü nasıl hem kabul ettiğini hem de ruhunun bir parçası olmaktan çıkarıp tanımlayamadığı bir güce atfettiğini gösterir.

Sahne bugün okura, alkol ve kontrolsüz öfkenin insanı nasıl tanınmaz birine dönüştürebileceğini ve şiddetin gerekçe bulmakta ne kadar usta olduğunu hatırlatır. Poe'nun asıl dehşeti, bu canavarlığın olağanüstü bir varlıktan değil, sıradan bir insandan doğmasıdır.

Bu sahne, 'Kara Kedi' öyküsünün dönüm noktalarından biridir. Anlatıcı, sevgiyle bağlandığı kedisi Pluto'yu alkolün etkisiyle ilk kez ciddi biçimde yaralar. Bu olay, anlatıcının giderek derinleşen şiddet davranışının somut kanıtıdır ve öykünün geri kalanındaki suçluluk, korku ve cinayet zincirinin ilk halkasıdır.