“Ses, bir yaz gecesinde coşkuyla eğlenmeye bayılır.”

Poe, bu dizede sesi adeta canlı, keyif düşkünü bir varlık gibi resmeder. 'Revel' fiili aşırı, taşkın bir neşeyi, kendini bırakmayı ima eder; ses yalnızca duyulmakla kalmaz, yaz gecesinin sıcak ve gevşek atmosferinde özgürce savrulan bir coşkuya dönüşür. Yaz gecesi ise Poe'nun şiirinde sıradan bir mevsim tasvirinden öte, duyuların keskinleştiği ve gerçeklik sınırlarının belirsizleştiği bir aralıktır.

Bu imge, Poe'nun şiir anlayışının önemli bir yönünü yansıtır: doğa unsurları ile insan duyguları arasında kurulan neredeyse mistik bağ. Sesin 'revel' yapması, şiirsel ahengin ve müzikalitenin bağımsız bir haz kaynağı olduğu fikrine gönderme sayılabilir. Poe için şiirdeki ses, anlamdan bağımsız olarak da okuru etkileyebilen, neredeyse büyüleyici bir güçtür.

Bugünün okuruna bu dize, doğanın ve sesin birbirine karıştığı anların geçiciliğini ve duyusal zenginliğini hatırlatır. Sıradan bir yaz akşamında duyulan seslerin aslında ne kadar canlı, ne kadar coşkulu bir bütünlük oluşturduğuna dikkat kesilmeyi önerir.

Al Aaraaf, Poe'nun ilk dönem şiirlerinden olup 1829 tarihlidir. Şiir, Kuran'daki A'raf kavramından ve astronom Tycho Brahe'nin gözlemlerinden esinlenerek cennet ile cehennem arasında bir ara bölgeyi anlatır. Poe'nun gençlik dönemindeki kozmolojik mistisizmini ve müziğe dayalı şiir dilini yansıtan bir eserdir.