“Ve etikte Kötülük, İyiliğin bir sonucu olduğu gibi, aynı şekilde gerçekte de Neşeden keder doğar. Ya geçmiş mutluluğun hatırası bugünün ıstırabıdır ya da var olan acılar, olabilecek olan vecdlerden kaynaklanır.”

Bu pasaj, mutluluk ile acının iç içe geçtiği fikrini işler. Yazara göre neşe saf bir duygu değildir; içinde gelecekteki kederin ya da geçmişteki kaybın gölgesini taşır. Geçmiş bir mutluluğu hatırlamak, onun artık yaşanamadığı gerçeğiyle yüzleşmektir. Dolayısıyla hafıza, bir teselli aracı olmaktan çıkıp ıstırabın kaynağı hâline gelir.

İkinci cümlede dikkat çekici bir simetri vardır: Acı, ya geçmişteki bir mutluluğun kaybından doğar ya da gerçekleşmemiş olanakların yarattığı eksiklik duygusundan. Yani kederin iki kaynağı da aslında neşeyle ilişkilidir. Bu, iyinin ve kötünün birbirinden ayrılamayacağına dair etik bir kabulün duygu dünyasına yansımasıdır.

Poe'nun eserlerinde melankolinin temel mantığı burada özlü biçimde ifade edilir: Kayıp, anlatıcıyı geçmişteki güzel anlara çeker; fakat o anlara dönüş, acıyı derinleştirmekten başka işe yaramaz. Okura ise mutluluk ve ıstırabın birbirine zıt değil, aynı deneyimin ardışık halleri olduğunu düşündürür.