“Gökler kül rengi ve durgundu; Yapraklar kıvrılmış ve kuruydu — Yapraklar solmuş ve kuruydu; En unutulmaz yılımın o ıssız Ekim gecesiydi.”

Bu dizeler, 'Ulalume' şiirinin açılışında okuru zamanın belirsizleştiği, doğanın yorgun ve kasvetli bir sonbahar gecesiyle sarıldığı bir atmosfere taşır. 'Kül rengi ve durgun' gökler, ne yaşamın ne de fırtınanın kaldığı bir durgunluğu imler. Kıvrılmış, solmuş ve kurumuş yapraklar ise bir mevsimin değil, neredeyse ruhsal bir çöküşün izlerini taşır. Poe, doğa betimlemesini yalnızca bir arka plan olarak kullanmaz; dış dünyanın donukluğu ile anlatıcının iç dünyası arasında güçlü bir özdeşlik kurar.

'En unutulmaz yılımın o ıssız Ekim gecesi' ifadesi, zamanın bilinçte bir yara gibi taşındığını gösterir. 'Unutulmaz' sözcüğü burada hem hafızanın silinmezliğini hem de anlatıcının o geceye dönüşünü vurgular. Ekim, Poe'nun şiirlerinde yas ve geçmişe dönüşle özdeşleşen bir aydır; solgun doğa, yitirilmiş olanın sessiz anıtına dönüşür. Böylece şiir daha başlarken okuru bir ağıtın içine çeker; doğanın çürüyüşü ile belleğin hüznü aynı anda işler.

Bu dizeler, Poe'nun 1847'de yazdığı ve ilk kez aynı yıl yayımlanan 'Ulalume' adlı şiirinin açılış bölümünden alınmıştır. Şiir, anlatıcının karanlık bir sonbahar gecesinde bilmeden sevgilisinin mezarına doğru yaptığı sembolik yolculuğu işler.