“Alışkanlık bize yukarıdan verilmiştir: O, mutluluğun yerine geçer.”

Puşkin bu kısa ama yoğun dizede, alışkanlığın mutluluğun yerini nasıl alabildiğini söyler. "Yukarıdan verilmiştir" ifadesi, alışkanlığın ilahi ya da doğal bir düzenin parçası olduğunu ima eder. İnsan, büyük mutluluklar elde edemese bile alışkanlıkların sağladığı süreklilikle yaşamını katlanılır kılar. Bu, bir teselli olduğu kadar bir eleştiriyi de içerir: Gerçek mutluluk yerine onun taklidiyle yetinme hâli.

Bu düşünce, romanın taşra yaşamını ve oradaki çiftlerin sakin alışkanlıklarını özetleyen bir bakış açısı sunar. Puşkin, insanın tutkulu mutluluk arayışından yorulduğunu ve zamanla düzenli, tekdüze bir yaşama tutunduğunu gösterir. Alışkanlık böylece hem bir sığınak hem de büyük coşkuların azalması anlamına gelir.

Bu dize, günümüzde de uzun süreli ilişkiler, meslek hayatı ve gündelik rutinler söz konusu olduğunda anlamını korur. Mutluluğun yerini tutan alışkanlık, insanı ayakta tutan ama aynı zamanda ona içten içe bir eksiklik duygusu veren bir güçtür.

Bu dize, Puşkin'in Eugene Onegin adlı manzum romanının ikinci bölümünden alınmıştır. Puşkin burada, romanın kadın karakterlerinden Tatyana'nın annesinin taşradaki evlilik hayatını anlatır. Gençliğinde tutkulu aşk hayalleri kuran kadının, evlilik ve taşra yaşamının getirdiği düzenle birlikte alışkanlıklara bağlanışı bu düşünceyi doğurur. Romanda alışkanlık, sıradan mutluluğun sessiz dayanağı olarak işlenir.