“Moskova… bu seste ne çok şey birleşti Rus yüreği için! Ne çok şey yankılandı onda!”

Puşkin, Moskova adının yalnızca bir şehir adı olmadığını, Rus kimliği ve duygusal belleğiyle derin bir bütün oluşturduğunu söylüyor. Şair için Moskova; tarih, dil, gelenek ve aidiyet gibi birçok katmanı tek bir seste toplayan bir simgedir. "Ses" sözcüğü burada hem kelimenin telaffuzuna hem de çağrıştırdığı kolektif anlamlara işaret eder.

Bu dizelerde vatan sevgisi, büyük söylevlerle değil, içe işleyen bir yankı olarak anlatılır. Moskova adını duyan Rus ruhu, kendi geçmişiyle ve ortak hafızayla karşılaşır. Puşkin böylece bir şehri kuru coğrafi ya da siyasi bir kavram olmaktan çıkarıp yaşayan bir duygu kaynağına dönüştürür.

Bugün okura söylediği şey, kişisel ve toplumsal kimliğin sesler, adlar ve imgeler aracılığıyla nasıl kurulduğudur. Bir yer adı bile taşıdığı tarih ve anılarla insana kendini ait hissettirebilir; bireysel duygu ile ortak kültür arasında güçlü bir bağ kurabilir.

Bu dizeler, Puşkin'in 1823-1831 yılları arasında yazdığı manzum romanı Yevgeni Onegin'in yedinci bölümünde, 36. kıtanın başında yer alır. Moskova, romanda taşra ile büyük şehir arasındaki karşıtlığın önemli bir parçası olarak karşımıza çıkar.