“Ama neyse — taraflı elinle kabul et: rengârenk bölümler derlemesini, yarı gülünç, yarı hüzünlü, sade halktan, ideal, eğlencelerimin, uykusuzluklarımın, hafif esinlenmelerimin, ham ve solmuş yılların, aklın soğuk gözlemlerinin ve yüreğin kederli notlarının özensiz ürününü.”

Puşkin bu dizelerde, romanının kendisi için ne ifade ettiğini okura şairane bir içtenlikle anlatır. "Rengârenk bölümler derlemesi" sözüyle eserin tek parça bir hikâyeden çok, hayatın kendisi gibi çeşitli tonları bir araya getiren yapısını imler. "Yarı gülünç, yarı hüzünlü" ifadesi, romanın hem ironik hem melankolik ruhunu özetler; "sade halktan" ile "ideal" birlikte kullanılarak sıradan hayatla yüksek hayallerin iç içe geçmesi vurgulanır. Şair, eserini "özensiz ürün" olarak nitelese de bu bir tevazu jestidir; aslında sözcük seçimiyle son derece bilinçli bir sanatsal duruş sergiler. "Aklın soğuk gözlemleri ve yüreğin kederli notları" ikiliği, Puşkin'in yazarlık anlayışını ortaya koyar: bir yanda keskin zekâ ve nesnel bakış, öte yanda duygu ve iç dökme. Bu pasaj, hem otobiyografik bir itiraf hem de romanın bütününe açılan bir anahtar gibidir; okura, anlatılacak hikâyenin kişisel deneyimle, düş kırıklığıyla, can sıkıntısıyla ve neşeyle örülü olduğunu baştan duyurur. Bugünün okuruna da söylediği şey, büyük edebiyatın yalnızca ustalıkla değil, yaşanmışlıkla şekillendiğidir. Romantik ve gerçekçi seslerin bir arada duyulduğu bu dizeler, Puşkin'in Rus edebiyatına getirdiği yenilikçi dili de örnekler.