“Hep kendinden hoşnut, yemeğinden ve karısından.”

Puşkin bu kısa dizede, taşra soylularının küçük ve dar dünyasına iğneleyici bir bakış atar. Kendisiyle, yemeğiyle ve karısıyla yetinen adam, büyük tutkulardan, derin arayışlardan ve rahatsız edici sorulardan uzak bir yaşamın simgesidir. Mutluluk burada bilinçli bir seçimden çok, ufku dar bir alışkanlık gibi görünür.

Bu mısralar, romandaki "yüksek" toplumun yapmacık huzursuzluklarıyla taşranın kaba sakinliği arasındaki karşıtlığı vurgular. Puşkin böylece "yetinme" fikrini hem gülerek hem de hafif bir eleştiriyle sunar: Sıradan bir doygunluk, gerçek bir mutluluğun yerini alabilir mi? Yazar, bu dizede doğrudan bir ahlak dersi vermek yerine, okura o hâlden rahatsız olmadan yaşayan insan tipini kısaca ve çarpıcı biçimde çizer.

Bugün de "kendi hâlinde olmak" ile "kayıtsız bir rahatlık" arasındaki çizgiyi düşündürür. Puşkin'in alaycı tonu, her çağda bilinen bir insanlık hâlini hedef alır: Rahatlığı erdem sanan küçük kibrin gülünçlüğünü.

Bu dize, Puşkin'in 1823'te yazmaya başladığı ve 1831'de tamamladığı Eugene Onegin adlı manzum romanının birinci bölümünden alınmıştır. Puşkin, bu bölümde başkişi Yevgeni Onegin'in çevresini, dönemin Rus toplumunu ve taşra hayatını ironik bir dille anlatır. Alıntı, Onegin'in taşraya bakışını yansıtan bir bağlamda, küçük toprak sahiplerinin sıradan yaşamını tarif eder.