“En iyi arzularımız, En taze düşlerimiz Nasıl da hızlı bir sırayla çürüyüp giderdi, Sonbaharda çürüyen yapraklar gibi.”

Puşkin insanın en canlı umutlarının ve en taze hayallerinin bile zamanla hızla eskidiğini, çürüdüğünü anlatıyor. 'Sonbaharda çürüyen yapraklar' imgesi, gençlik coşkusunun ve beklentilerin doğal bir süreçle solmasını somutlaştırır. Yapraklar nasıl yeşil ve diri başlayıp mevsimin sonunda çürürse, insanın idealleri de ardı ardına söner.

Şair burada karamsar bir tablo çizer; ancak bu sadece bireysel bir yakınma değildir. Arzuların ve hayallerin geçiciliği, insanın zaman karşısındaki ortak kırılganlığını vurgular. 'Hızlı bir sırayla' ifadesi ise kaybın tek tek değil, birbirini izleyerek yaşandığını hissettirir.

Bugün okura söylediği şey, gençlik dönemindeki büyük beklentiler ile olgunluk dönemindeki deneyim arasındaki farktır. İnsan çoğu zaman en değerli isteklerinin bile farkında olmadan tükendiğini görür; bu da hem bir hüzün kaynağı hem de yaşamın geçiciliği üzerine düşünmeye davettir.

Dizeler, Puşkin'in Yevgeni Onegin adlı manzum romanının sekizinci bölümünde, 11. kıtada geçer. Romanın bu bölümünde anlatıcı, gençlik heyecanlarının ve hayallerin geçiciliğini ele alır.