“Bize dört yıl önce her gece 17 milyon insanın aç yattığı söylenmişti. Bu muhtemelen doğruydu. Hepsi diyetteydi.”

Reagan bu sözlerle, yoksulluk ve açlık konusundaki ciddi bir tartışmayı mizah yoluyla kenara itmeyi dener. Ona göre açlık istatistiği abartılıdır; 17 milyon insanın yatağa aç girmesi, yapısal bir toplumsal sorun değil, bireysel bir tercih ya da geçici bir durumdur. 'Diyetteydiler' esprisi, açlığı bir irade meselesine indirgeyerek siyasi sorumluluğu hafifletir.

Bu söz, Reagan'ın muhafazakâr bireyci yaklaşımını açığa çıkarır. Devlet destekli yoksulluk programlarını gereksiz ya da etkisiz bulan bir bakışla, toplumsal sorunları kişisel kararların sonucu olarak görmeye yatkındır. Ancak bu tür bir mizah, açlıkla mücadeleyi hafife aldığı düşüncesiyle eleştirilmiştir. Söz, dinleyicinin siyasal tutumuna göre ya yerinde bir alaycılık ya da duyarsız bir espri olarak algılanır.

Siyasal dilde mizahın nasıl kullanıldığını gösteren bir örnektir. Ciddi bir toplumsal veriyi şakaya dönüştürmek, sorunun kendisini tartışmadan kapatmanın bir yoludur. Aynı zamanda rakibin öne sürdüğü istatistiklerin güvenilirliğini sarsmayı hedefler. Bugün de benzer taktikler, politikacıların hoşlarına gitmeyen verileri hafife almak için mizahı kullanmasında görülebilir.

Reagan bu sözleri 27 Ekim 1964 tarihinde televizyonda yayınlanan bir konuşmada söylemiştir. Kaliforniya valiliği öncesindeki bu dönemde, Başkan Lyndon B. Johnson'ın 'Yoksullukla Savaş' programları ve açlık istatistikleri kamuoyunda tartışılmaktadır. Reagan, muhafazakâr bakış açısıyla bu programların gerekliliğini sorgulamış, açlık verilerini hafife alan bu ifadeyi kullanmıştır. Mark Green, 1983 tarihli 'Reagan's Reign of Error' adlı çalışmasında bu söze yer vermiştir.