“Vietnam ormanlarında kaç yıl geçireceğimizden söz etmek saçma; bütün ülkeyi asfaltlayıp üzerine park şeritleri çizsek bile Noel'e kadar evde oluruz.”

Bu söz, Vietnam Savaşı'nın tırmanmakta olduğu bir dönemde Reagan'ın savaşa yönelik söylemini yansıtır. İfade, Amerikan askerî ve teknolojik gücünün örtük bir övgüsüne dayanır: Vietnam'ı betonla kaplamak gibi aşırı bir proje dahi, savaşın uzayacağına dair kaygıları anlamsız kılacak kadar güçlü bir kapasiteyi ima eder. 'Noel'e kadar evde oluruz' ifadesi ise savaşın kısa süreceği beklentisini dile getirir.

Ancak tarihsel olarak bu iyimserlik boşa çıkmıştır. Vietnam Savaşı yıllarca sürmüş, Amerikan toplumunda derin yaralar açmıştır. Reagan'ın bu alaycı üslubu, savaşın gerçek insani ve askerî maliyetini hafife aldığı gerekçesiyle eleştirilmiştir. Söz aynı zamanda dönemin Amerikan muhafazakârlarında yaygın olan, askerî güce duyulan abartılı güveni gösterir.

Söz, savaş karşısında kullanılan alaycı dilin risklerine dair bir örnek olarak da okunabilir. Karmaşık bir uluslararası çatışmayı bir inşaat projesine indirgemek, dinleyicide yanlış bir kolaylık duygusu yaratır. Reagan'ın bu ifadesi, gerçek savaşın seyriyle bu denli zıt düştüğü için bugün çoğunlukla ironik bir öngörü olarak hatırlanır.

Bu söz, 10 Ekim 1965 tarihli The Fresno Bee gazetesinde alıntılanmıştır. Vietnam'daki Amerikan askerî angajmanının arttığı, savaşın süresine ilişkin tartışmaların yoğunlaştığı bir dönemde söylenmiştir. Reagan o sırada Kaliforniya valiliğine hazırlanan tanınmış bir konuşmacıdır. Amerikan gücünü öven ve savaşın kısa süreceğini ima eden bu tür ifadeler, ilerleyen yıllarda savaşın uzamasıyla birlikte sıkça tartışmaya açılmıştır.