“Refah sisteminin amacı, mümkün olduğu ölçüde kendi varlığını gerektiren ihtiyacı ortadan kaldırmak olmalıdır.”

Reagan bu sözde, devlet destekli refah programlarına dair ilkesel bir hedef önerir: Bir yardım sistemi, insanları kalıcı olarak kendisine bağımlı kılmamalı, aksine kendisine duyulan ihtiyacı azaltacak biçimde çalışmalıdır. Ona göre etkin bir sosyal politika, bağımlılığı besleyen değil, bireyleri kendi ayakları üzerinde durabilecek duruma getiren bir yapı olmalıdır.

Bu yaklaşım, Reagan'ın genel küçük devlet felsefesiyle uyumludur. Devlet yardımını geçici ve sınırlı bir araç olarak görür; kalıcı bir hak ya da yaşam biçimi hâline gelmesini ise sistemin başarısızlığı sayar. Sözün ardında, yardım programlarının zamanla kendini sürdüren bürokratik yapılara dönüşmesine yönelik bir kuşku yatar.

Söz, sosyal devlet tartışmalarında hâlâ canlı bir ayrımı ifade eder: Yardımın amacı insanları desteklemek mi, yoksa onları destekten bağımsız hâle getirmek mi? Eleştirmenler, bu yaklaşımın yardıma muhtaç insanları mağdur etme riski taşıdığını söylerken, savunucuları ise gerçek çözümün insan sermayesini güçlendirmek olduğunu ileri sürer. Reagan'ın formülü, bu tartışmanın muhafazakâr tarafının en veciz ifadelerinden biri olmuştur.

Söz, Reagan'ın 7 Ocak 1970'te Los Angeles Times'ta yayınlanan bir röportajından alınmıştır. Bu dönemde Reagan, California valisi olarak görev yapıyor ve eyalet yönetiminde sosyal harcamaları azaltmaya yönelik politikaları savunuyordu.