“Bu karanlık günler, bize gerçek kaderimizin bize hizmet edilmesi değil, kendimize ve yurttaşlarımıza hizmet etmemiz olduğunu öğretirse, bütün bedellerine değecektir.”

Roosevelt bu cümlede Büyük Buhran'ı yalnızca bir felaket olarak değil, aynı zamanda potansiyel bir ders olarak yorumlar. Karanlık günlerin çektiği acılar ve ödenen bedeller, eğer insanlara bir şey öğretirse anlam kazanır. Öğretmesi gereken ders, kaderin bize hizmet edilmesini beklemek değil, kendimize ve başkalarına hizmet etmek olduğudur. Bu, bireyci ve pasif bir beklenti yerine, toplulukçu ve etkin bir sorumluluğu öne çıkarır.

Sözün dini bir yankısı da vardır: "Hizmet olunmaya değil, hizmet etmeye geldim" ifadesindeki ruh, Roosevelt'in toplum anlayışına uyarlanır. Devletten ya da başkalarından yalnızca yardım bekleyen bireyler yerine, ortak çıkarlar için çaba gösteren yurttaşlar fikri vurgulanır.

Günümüzde bu söz, kriz dönemlerinin toplumsal dayanışma ve sorumluluk bilincini güçlendirme fırsatı olabileceğini hatırlatır. Felaketler insanları bireysel çıkarlarına kapanmaya itebilir; ancak gerçek iyileşme, ancak ortak hizmet ve dayanışma ruhuyla mümkün olur.

4 Mart 1933'teki ilk başkanlık yemin konuşmasından alınmıştır. Roosevelt, Büyük Buhran'ın ortasında göreve başladığı bu konuşmada halkı umutsuzluk yerine ortak hizmet ve sorumluluk bilincine yönlendirmeyi amaçlamıştır.